سرمقاله: تـابستان هم تـابستان‏های قدیم

قدیم‏تر‏ها اواخر خرداد که می‏رسید با همه سختی‏ای که داشت و دل کندن از دوستان سخت بود ، امتحانات که تمام می‏شد درس و مشق هم برای بیشتر دانش‏آموزان آن زمان به فراموشی سپرده می‏شد. هر کسی برای تابستانش برنامه‏ای داشت. یکی برای کار به شهر دیگری  می‏رفت. یکی در مغازه دوست و آشنایی مشغول به کار می‏شد، دیگری در یک مغازه تعمیراتی مشغول می‏شد تا اگر مزدی هم دریافت نمی کند لااقل فنی یاد گرفته باشد و یکی هم سه ماه تعطیلات را به پدر و مادرش قول داده بود تا در کارهای خانه کمک‏کارشان باشد. آن زمان از رادیو و تلویزیون به صورت فعلی خبری نبود و بچه ها وقت بیشتری برای خوش گذراندن در کنار هم داشتند. صبح ها که دنبال کار و حرفه ای بودند ، عصرها هم مشغول بازی و سرگرمی. هنگامی هم که به خانه می‏آمدند در خانواده‏های باصفای آن روز می‏نشستند و مي‏گفتند و   مي‏شنيدند و خوش بودند. یکی دو ساعتی که از غروب گذشته بود بدون هیچ دغدغه و فکری در خوابی راحت فرو می‏رفتند تا فردا ، روزی زیباتر را تجربه کنند.
موقع بیکاری بچه‏ها که می‏شد این صدای هیاهوی بچه‏ها بود که در فضای کوچه‏ها می‏پیچید و غول بی حالی و کم حوصلگی را از کوچه‏ها فراری می‏داد. بچه‏ها با بازی‏های آن زمان فرصتی برای فکر کردن به کارهای دیگر نداشتند. بازی‏هایی مثل هفت سنگ ، گُل کوچک و ... . بازی‏های خاطره انگیزی که دیگر کمتر اثری از آنها در شهر ما وجود دارد. تابستان هم که تمام می‏شد تا چند هفته‏ی اول کارشان این بود که از تابستان و این که چگونه آنرا سپری کرده‏اند برای دوستانشان تعریف کنند.
ولی حالا شرایط عوض شده است. هنوز کلاس و درس و مشق بچه‏ها تمام نشده ، پدر و مادر برای آنها صدجور برنامه‏ریزی کرده اند. کلاس‏های کمک آموزشی، موسیقی، رایانه و ... و این کلاس‏ها به     گونه‏ای برنامه ریزی می‏شود که تابستان فرزندان که دوران استراحت و به اصطلاح خستگی از تن دَر کردن آنهاست شرایطی داشته باشد که دانش آموز خسته و کوفته از این کلاس به آن کلاس برود و نتیجه آن می‏شود که بچه‏ها از درس و مدرسه نیز زده ‏شوند.
در کنار این گروه ، گروه دیگری نیز هستند که تابستان را فرصت استراحت مطلق قلمداد می‏کنند. شب‏ها تا آخر شب پای تلویزیون و فیلم‏های آن بیدارند و کمتر فیلمی است که از خیر دیدن آن بگذرند. صبح‏ها نیز تا دیروقت و نیمه‏های ظهر همچنان در خواب ناز هستند. بقیه اوقات را هم یا مشغول کار با رایانه هستند یا به طریق غير مفيد دیگري خود را مشغول می‏کنند.
هر چند شرایط کنونی جامعه با انباشتی از ساختمان‌ها و جمعیت اجازه گذران اوقات‏فراغت به‏شیوه گذشته را نمی‌دهد و پدر و مادرهای امروزی دیگر نمی‌توانند در فصل فراغت از تحصیل مانند گذشته فرزندشان را برای کار یا شغل به محلی بسپارند ولي باید بین شرایط گذشته و شرایط فعلی تعادلی برقرار شود تا بچه‌ها از فراغت لذت ببرند. به نظر مي‏رسد بهترین حالت ایجاد تعادل بین دو گروه فوق است و این یک برنامه‏ریزی دقیق می‏طلبد. اختصاص بخشی از روز برای شرکت در کلاس های خاص و مفید و قسمتی دیگر برای شادی و تفریح دانش‏آموزان علاوه بر کسب تجربه و مهارت در زمینه‏های گوناگون زندگی.
یادمان نرود که پیرامون‏مان چیزهای فراوانی هست که فرزندان‏مان باید آنها را کشف کنند و خاکی و چمنی هم هست که باید آن را لمس کرده و بر آن قدم بزنند.

مصطفی رضائیان فیروزآبادی  مدیر مسئول  

ماهنامه جامع میبد  شهرستان میبد - فیروزآباد - بشنیغان - ش هیدیه - بارجین - محمودآباد - مهرجرد - میبد - ماهنامه - نشریه